Al jaren wil iedereen altijd maar pillen in mijn zoontje steken. Nu is hij net 7 jaar geworden. Als ik spreek van “al jaren”, tel zelf maar…
Chemische verdovende pillentroep in een kind proppen voor het comfort van de maatschappij, dat weiger ik resoluut. En dan zijn er die mij net om deze reden een slechte moeder noemen. Maar ben ik dan een slechte moeder als ik wil verder kijken dan wat zich op het eerste oog afspeelt? Als ik wil verder kijken dan lukraak labeltjes kleven en gedrag? Ben ik een slechte moeder als ik meer begaan ben met de behoefte die achter dat gedrag zit, dan met het probleem van anderen? Ik omschrijf pillerij en gedragstherapie graag als volgt: een pleister kleven op een etterende wonde. De wonde is niet meer zichtbaar, maar ze zit er daarom wel nog en door de etter wordt de wonde alleen maar groter.
Basisbehoeften bij een kind zijn veiligheid en verbinding. Energetische veiligheid en diepe verbinding. Dingen die in onze maatschappij vaak ontbreken (maar dat is een topic apart).
Daarnaast heeft ons lichaam ook nood aan specifieke vitaminen en mineralen, nutriënten. We kunnen veel met gezonde voeding bereiken, maar onze voeding is tegenwoordig zo gemanipuleerd dat er niet veel nutriënten meer in overblijven. Daarom is het noodzakelijk om tekorten zelf aan te vullen.
Al evenveel jaren voer ik dus mijn eigen onderzoeken naar de invloed van voeding en nutriënten op geest en lichaam en wat hun tekorten kunnen teweegbrengen. Ik zoek ook steeds naar veilige en pure supplementen (verkregen zonder chemische toevoegingen, waarbij zo weinig mogelijk stoffen verloren gaan), ik geloof niet in praatjes van de industrie en biolabels en probeer steeds verse (en zo weinig mogelijk bewerkte) voeding op tafel te zetten.
Ik probeerde een tijdje ook E-nummer- en glutenvrij te voeden, maar eerlijk is eerlijk, dat vraagt veel van een mens. Bovendien hoort een kind ook gewoon kind te kunnen zijn en eet die graag al eens een koek of een snoepje. Stressen over je voeding blijft ook gewoon stress en die hebben we hier al genoeg.
Zo werkte ik hier enkele voorbeelden uit van meest voorkomende storingen in ons dagelijks functioneren en hun tekorten:
- concentratieproblemen: magnesium, ijzer, zink, vitamines B6, B9, B11 en B12, omega3,…
- onrust in het hoofd: magnesium, vitamine B6, zink, omega3,…
- onrust in het lichaam: magnesium, calcium, kalium, vitamine D,…
- te weinig energie: ijzer, vitamine B6, B9 en B12, magnesium, vitamine C,…
- slaapproblemen: magnesium, vitamine B6, zink, vitamine D,…
- brain fog: omega3, vitamine B12, ijzer, magnesium, jodium,…
- depressie, stress, burn-out: magnesium, vitamines B, omega3, vitamine D, zink,…
- overprikkeling: magnesium, omega3, vitamine B6, zink,…
- angsten: magnesium, vitamine B6, omega3, vitamine D,…
- …
En dan zijn er nog een heleboel andere dingen die nog niet genoemd zijn, zoals o.a. hormonen. Plaats daar dan nog emotionele en energetische bagage bij…
Om nu maar een voorbeeld te geven: magnesium komt voor in elk van bovenstaande problemen, maar het zorgt o.a. voor ondersteuning en kalmering van de zenuwbanen waardoor ook prikkelverwerking vlotter gaat en angsten gedempt worden, ontspanning van je spieren, het reguleert je ATP-productie, zorgt voor een betere slaapkwaliteit (langer en dieper), het zorgt voor een heldere werking van de hersenen (cruciaal bij concentratie en angsten, maar ook bij stress en depressie),…
Maar magnesium heeft ook een wisselwerking met o.a. vitamines B6, C en D, calcium en zink, omega 3, calcium, kalium en fosfor. Wat betekent dat er vaak een combinatietekort is waarbij een tekort aan magnesium een tekort aan andere nutriënten in de hand kan werken.
En om nog een extra kort-door-de-bocht-voorbeeld te geven: een tekort aan ijzer, B12 of omega 3 kan sterk lijken op ADHD-achtige klachten.
Kijk je naar de symptomen, zit je levenslang opgescheept met een label op je hoofd, terwijl je lichaam eigenlijk smeekte om de juiste stoffen.
We mogen hierbij ook niet vergeten dat een gezonde levensstijl zoals voldoende eiwitten, koolhydraten en vezels, zo min mogelijk snelle suikers, voldoende slaap, beweging en brainfood ook noodzakelijk zijn.
En niet te vergeten, stress speelt een wisselwerking met lichamelijke tekorten. Als je het ene aandacht geeft, moet je vanzelfsprekend ook het andere aandacht geven. Dit is een vicieuze cirkel waarbij alles perfect in balans moet zijn om elkaar te kunnen ondersteunen.
Maar feit is dat etterende wonden helen meer tijd vraagt dan het te camoufleren met een pleister. Het gaat ook met vallen en opstaan. En daar heeft niemand geduld voor. Behalve ik dus, de slechte moeder.
Reactie plaatsen
Reacties